هر كه سوداي تو دارد چه غم از ترک جهانش

نگران تو چه انديشه و بيم از دگرانش

آن پي مهر تو گيرد كه نگيرد پي خويشش

وان سر وصل تو دارد كه ندارد غم جانش

هر كه از يار تحمل نكند يار مگويش

وانكه در عشق ملامت نكشد مرد مخوانش

به جفايي و قفايي نرود عاشق , ساده

مژه بر هم نزند گر بزني تير و سنانش

گفتم از ورطه عشقت به صبوري به درآيم

باز مي بينم دريا نه پديد است كرانش...

گر فلاطون به حكيمي مرض عشق بپوشد

عاقبت پرده برافتد زسر راز نهانش

نرسد ناله سعدي به كسي در همه عالم

كه نه تصديق كند كه از سر دردي است فغانش

عهد من با تو نه عهدیست که تغیر بپذیرد

بوسه آنیست که هرگز نزند باد خزانش

   به من تكيه كن، تكيه كن ، تكيه كن  

   كه خاصيت عشق را مي شناسم  

   به من تكيه كن مثل شبنم به برگ  

   تو را بهتر از برگ مي شناسم  

   تو را روي گلبرگ ها مي نويسم  

   در اغاز؛ در انتها مي نويسم  

   تو را گرچه من بود، اما مي نويسم

آره

میدونم عاشقشی عاشق اون نگاهش
                           آره میدونم در به دری تا به بینی عشقو از دوباره
منم یه روزی مثل تو عاشق بودم تا پای جون
                           عشقمو فریاد زدم و در به دری شدم نگو
رفتشو تنهام بذاره روی دلم پا بذاره
                          قلب منو سوزوند و رفت رفتو با دیگری نشست

باران نمي شوم که نگويي: با چه منتي خود را بر شيشه مي کوبد تا پنجره را باز کنم و نيم نگاهي بيندازم. ابر مي شوم که از نگراني يک روز باراني هر لحظه پنجره را بگشايي و مرا در آسمان نگاه کني

به نام آنکه بر وجود انسان دمید  

و به نام آنکه دل را آفرید

تا پدیده ای چون عشق را معلول آن کند

پس به نام پروردگار عشق و

به نام پروردگار هستی

سلام به همه دوستان عزیز

سراپای وجودم خواهان توست وتورا دوست دارم

اما نمی توانم برزبان آرم که تورا می پرستم

زمانی که تورامیبینم کلمات درذهنم ترکیب میشود

و فکرم چون کبوتری سبک بال ازقفس به پروازدرمی آید

چشمانم تیره و تارمیشود دستانم به لرزش می افتد

میدانم چرا نمیشود روحم را به اسارت بکشی

کلا مم را روان گردانم

((چون تو رادوست دارم ))

عشقُ نخستین نیاز برای پیوند است، عشق یعنی دوست داشتن به اضافه صداقت ، رفاقت ، معرفت عشق یعنی امروز ، فردا و همیشه عشق آن سوی من است ، آن سوی تردید ، آن سوی اگر ، آن سوی اما ، شاید ... عشق را باید به جا آورد ، محترم شمرد ، شناخت عشق کودکی است که بوی صداقت و صراحت می دهد دست عشق را در کوچه های پر از ازدحام زندگی نباید رها کرد عشق را نباید رنجاند ، نباید گریاند عشق را باید پاس داشت

در تنور عاشقي سردي مكن ....... در مقام عشق نامردي مكن لاف مردي ميزني مردانه باش ........در مسير عاشقي افسانه باش

هيچ کس ويرانيم را حس نکرد... وسعت تنهائيم را حس نکرد... در ميان خنده هاي تلخ من... گريه پنهانيم را حس نکرد... در هجوم لحظه هاي بي کسي... درد بي کس ماندنم را حس نکرد... آن که با آغاز من مانوس بود... لحظه پايانيم را حس نکرد

عاشقانه ترين نگاهم را روي قايقي از باد نشاندم و پارو زنان سوي تو فرستادم وقتي به ساحل نگاه تو رسيد تو چشمانت را بستي و قايقم غرق

شد

زمانی فرا می رسد که به عشق رسیده ای و زمانی فرا می رسد که به ورای عشق می رسی..
زمانی فرا می رسد که پیوند می یابی واز این پیوند لذت می بری .و زمانی خواهد رسید که تنهایی و از زیبایی تنها بودن لذت می بری..